Tripreport 19 & 20 Augustus 2009 (Dag 2)

15 10 2009

Rise and shine! Een nieuwe dag is aangebroken. Om 07:00 uur gaat de wekker. “He there, Hi there, Ho there, It’s a Disney kind of day!”. Ben nog nooit zo snel opgestaan. Rond 07:30 uur kom ik aan in La Cantina, het restaurant van Sata Fe. Het is al aardig druk, maar ik vind al snel een plaatsje. We zijn in Frankrijk, dus croissantjes zijn op z’n plaats. Er is voldoende keus en veel vers fruit. Lekker! Met een gevuld buikje ga ik met m’n tas richting de parken. Vandaag is het Walt Disney Studios Park aan de beurt. Aangezien dat park pas om 10:00 uur open gaat, ga ik eerst naar het Disneyland Park voor de Extra Magic Hours. Naast de ingang laat ik m’n tas achter bij de Guest Storage. Snel het park in. Wat een rust! Slechts een handvol mensen is aanwezig en dat geeft mij de tijd om snel een paar attracties te doen. Als eerste is Space Mountain aan de beurt. Die heb ik gister niet gedaan wegens de drukte. Nu was de wachttijd slechts 5 minuten! Ben er wel drie keer achter elkaar in geweest. Geweldig! Vooral die nieuwe lichteffecten op het einde zijn heel mooi. Iedere keer hoorde ik alle wagentjes ‘ooooh’ roepen op het einde toen we door die tunnel vlogen.

tripreport3

Snel door naar Peter Pan’s Flight, de beste darkride in Fantasyland. De wachttijd was hier 30 minuten, maar het ging voor het gevoel een stuk sneller. “Off to Neverland! You can fly, you can fly, you can fly!”. Zo’n suspended darkride blijft indrukwekkend. Hopelijk krijgen we in de toekomst ook zo’n soort ride voor Little Mermaid.

Inmiddels loop ik richting Central Plaza, want het wordt tijd om naar het andere park te gaan. Volgens mij zijn de poorten nu ook geopend voor de andere bezoekers, want Main Street is één grote mensen massa. Yep, het loopt tegen 10:00 uur aan, dus de invasie is weer begonnen. Zelfs tijdens de recessie blijven de mensen massaal komen. Ze geven waarschijnlijk wel allemaal minder uit, dus vandaar dat het resort moet bezuinigen, maar het management hoeft zich geen zorgen te maken over de bezoekersaantallen. Ik voel weer een record aankomen!

“Lights !!! Camera !!! Action !!!” Ik loop het Studios Park binnen voor een dagje ‘magic of the movies’. Wat ik aan dit park zo mooi vind, is de ingang en Front Lot. Dit gezellige pleintje met heerlijke achtergrond muziek ligt er mooi bij met die zachte gele kleuren. Hier heb ik een paar keer op de bankjes gezeten. Even uitrusten en genieten van meet & greets met Knabbel en Babbel. Wel jammer dat Studio 1 nog steeds in de stijgers staat. Volgens een forumlid van magicforum.com zou dit tegen het einde van het jaar moeten verdwijnen. Dat mag ik hopen, want dit ziet niet uit. Ze mogen van mij best weer terug naar die reclame boards, zoals jaren geleden met Cars.

Eenmaal door Studio 1 gelopen, ga ik direct naar Art of Disney Animation. De show staat op het punt om te beginnen, dus ik ben op tijd. De pre-show film is super. Hier krijg ik altijd zo’n geweldig Disney gevoel bij. De Pixar films mogen ze er van mij weer uit laten. Geweldige films hoor, daar niet van, maar deze attractie moet ‘classics-only’ blijven.

De hoofdshow met Mushu is hilarisch! Ik zet altijd de Engelse track op bij de hoofdtelefoons, die is echt zoveel beter dan de Nederlandse. De interactie met de cast member en Mushu is heel goed gedaan.

Het is jammer dat het Studios Park zich niet echt leent om te flaneren. Het oogt vrij sfeerloos en er is geen samenhang. Daarentegen zijn de vele shows die hier worden opgevoerd iets wat ik niet zou willen missen. De Tower of Terror is een echte aanwinst voor het park. Eindelijk wat groen, bomen en sfeer in dat gedeelte. Omdat dit mijn eerste keer is in deze attractie, besluit ik geen fastpass te pakken, maar ‘gewoon’ de normale wachtrij te nemen. Dit blijkt een prima keuze. De thematisering is geweldig! Het gebied is mooi aangelegd en je verveelt je eigenlijk geen moment terwijl je wacht. De rij loopt langzaam door en na een tijdje sta ik in de lobby van het hotel. Wat gaaf! Het doet me denken aan Phantom Manor. Je wordt direct binnen gezogen in het verhaal van de attractie. Ik kijk m’n ogen uit. De rechterkamer is vrij en de cast member wijst me met ’n grijns de weg. Ik mag als eerste bij de deur gaan staan en al snel mogen we naar binnen. We worden gevraagd allemaal op het tapijt in het midden te gaan staan. Nu krijg ik écht een Phantom Manor dejavu! Tijdens de film wordt het een en ander uit de doeken gedaan over het ontstaan van het hotel. Uiteraard blijkt al snel dat er iets gruwelijk mis is gegaan met een aantal hotelgasten in de lift. Er staat ons wat te wachten!

Als we vervolgens de kamer uit lopen, komen we in het service gedeelte uit van het hotel. Wederom vergaap ik mij aan de details, de sfeer, de muziek. De cast members in dit gedeelte zijn echte acteurs. Ze dollen met het publiek en wensen ons een ‘plezierige rit’ toe. Het verbaasd me dat je enkel met en simpele riem vastzit. In vergelijkbare attracties (zoals die toren in Phantasialand), heb je complete beugels om. Even later blijkt waarom. Eigenlijk is Tower of Terror een ingenieuze combinatie van een darkride en een thrillride. Op diverse niveau’s krijg je het verhaal nog eens verteld in prachtige decors vol met multimediale effecten. Grandioos! Ondertussen zoef je van boven naar beneden. Het gevoel in je buik is heerlijk. Eenmaal boven heb je een mooi uitzicht over het park, maar lang kun je hier niet van genieten. De laatste ‘drop’ gaat een stuk sneller, maar vrijwel iedereen lacht van plezier. Wat een fun in die lift. Lekker schreeuwen en lachen. Iedereen doet mee, van jong tot oud!

Met een enorme smile kom ik uit de attractie en loop nog even door de winkel. De Tower of Terror komt met stip op één binnen in mijn Studios Park lijstje van beste attracties. Helaas heb ik geen tijd om nog eens 75 minuten te wachten, want ik heb nog maar een halve dag over. Het valt mij op hoe enorm druk het is in de Studios. Niet meer normaal, wat een volk!

Tijd voor wat entertainment. “What time is it? Summertime! It’s our vacation!” Yeah! De High School Musical party gaat beginnen. De Wildcats zojuist aangekomen op het stukje vóór de Tower of Terror en ik bemachtig nog snel een plaatsje in het midden. Vrienden van me verklaren me voor gek, maar de HSM films vind ik erg leuk. Zeker, het is allemaal over the top Amerikaans high school geneuzel, maar de liedjes zijn aanstekelijk en de cast is geweldig. Zo ook de cast in Parijs. Deze jongens en meiden geven alles en hebben er duidelijk veel zin en plezier in. Al met al vermaak ik mij opperbest.

Nu wordt het langzamerhand tijd om wat te eten. Dat doe ik toch maar in het Disneyland Park. De eetgelegenheden in het Studios Park vind ik niet kunnen tippen aan de gethematiseerde restaurants bij de buren. Ik ga Adventureland in en besluit een menu te pakken bij Hakuna Matata. Weer zijn de meeste terrasjes leeg vanwege de hitte, dus ik nestel mij lekker langs de waterkant met uitzicht op ‘La Ventre de la Terre’ en ‘La Cabane des Robinson’. Deze prachtige wildernis is een lust voor het oog. In de verte zie ik de toren van Pirates. Deze plek is een echte aanrader!

Na lekker gegeten te hebben ben ik weer goed uitgerust voor de rest van de dag. Ik vervolg mijn dag in de Studios met Animagique. “la-la-la-lalala… Animagique!” Dit is de beste grote show van het park. Het was zó lang geleden dat ik deze magische voorstelling had gezien, dat ik vol verbazing gekeken heb naar de show. Wat wordt je hier toch vrolijk van. De zaal is lekker cool en er kunnen een hoop mensen in.

Wéér die smile, he. Ik krijg ‘m maar niet van m’n gezicht af. Disney Magic!

“Grab shell, dude!” Let’s ride the Eastern Australian Current met Crush en Squirt! Finding Nemo is mijn favoriete Pixar film. Het heeft de meeste ‘Disney feel’ van ze allemaal. Deze attractie is extreem populair en niet zonder reden. De wachttijd was 90 minuten, maar ik moest en zou met Crush mee gaan in zijn onderwater avontuur. Ze mogen de wachtrij buiten de attractie wel wat meer thematiseren. Binnen is het heel mooi gedaan. Kleine details zoals die meeuwen (“Mine! Mine! Mine!”) zijn top.

Ik wist niet wat ik van deze ride moest verwachten. Ik ging ervan uit dat het een soort van snelle darkride zou worden. Dat bleek gedeeltelijk waar, maar toen het karretje waar ik in zat opeens omhoog werd getakeld, zei ik tegen mezelf: Huh, Is dit een achtbaaaaaaaaan woooohooow wauw! “Awesome, dude!” Voor je het weet wordt je van links naar rechts geslingerd in een razendsnelle ‘onderwater’ coaster. Je vliegt met Crush mee door de stroming. Na een paar intense minuten komen we tot stil stond. Woehoe! Dit was geweldig! Ik wil zo graag nog een keer, maar de wachttijd blijft lang. Zucht, in november maar weer…

Nu we toch in de coaster sfeer zitten, vervolg ik mijn weg naar Rock ’n Rollercoaster. Een wachttijd van 25 minuten is te doen, dus ik ga naar binnen. Wat ik me nog kan herinneren was het ‘afschieten’ van de wagentjes. Hier kreeg ik jaren geleden toch wel even bedenkingen. Dit ging wel érg hard. Maar goed, we zijn geen watjes, dus ik heb toen doorgezet. Ben blij ik dat gedaan had. Ook nu weer genoot ik met volle teugen van deze sensationele achtbaan. Op de muziek van Aerosmith vlieg je van boven naar beneden, van links naar rechts.

De tijd begint te dringen. Nog even en Stars ’n Cars begint! Voor die tijd wil ik nog twee shows mee pikken. Cinemagique is de eerste. Tijdens een groot gedeelte van de dag was deze attractie gesloten wegens ‘technische problemen’. Nu liep ik er langs en zag ik dat ze het publiek wel naar binnen lieten. Snel schuif ik aan in de rij. De verkoeling van de zaal doet een mens goed.

Ik was vergeten hoe goed deze film in elkaar zat. Naadloos springen ze van de ene film in de andere en van de ene periode, naar de andere. De magie van ‘de film’ wordt hier op een leuke manier in beeld gebracht.

En dan moet je keuzes maken. Ik had nog tijd voor één show… Word het ‘Playhouse Disney Live on stage!’ of ‘Stitch… Live!’ Beiden had ik nog nooit gezien, dus ik wilde ze graag allebei doen. Helaas ging dat niet, dus heb ik voor mijn kleine blauwe buitenaardse vriend gekozen. “Aloha!” Wat een giller was dat! Je kan écht met Stitch praten. Hoe ze dit gemaakt hebben, is mij een raadsel. De ouders en ‘oudere jeugd’ nam in de showzaal plaats op de banken achteraan, terwijl de kids vooraan op de grond mochten zitten, dichtbij Stitch. Als eerste mag een kind praten met Stitch. Dit is erg leuk en vooral voor het kind dat de microfoon krijgt een echt magisch moment. Het leukste voor de rest begint eigenlijk als Stitch een volwassene uitzoekt om mee te praten. Stitch heeft een subliem gevoel voor humor en perfecte timing. We lagen met z’n allen in een deuk! Degene die de microfoon kreeg kon niet zo goed Engels en Stitch was daar zichtbaar door geërgerd. Haha schitterend! Door deze interactie met het publiek is iedere show weer anders en blijft het keer op keer boeiend om naar Stitch te gaan.

Al lachend kwamen we naar buiten. Inmiddels was Place des Stars al afgezet en het publiek stond klaar voor Disney’s Stars ‘n Cars. Ik had geen zin om aan de achterkant van het podium te staan, dus liep ik richting Studio 1 om daar langs de parade route plaats te nemen. In de verte zie je de wagens aankomen en ook de muziek is hoorbaar. “Roll out the red carpet, spotlight on a dream!” Een heerlijk Hollywood achtig nummer. Ik ken ‘m helemaal van buiten en zing dan ook lekker mee. “Imagination and illusion, start selling the seat!” De wagens komen dichterbij als ook bij ons gedeelte de muziek start. Dit is ‘Pimp my ride’ op z’n Disney’s! Als de Monsters Inc wagen langs komt, kijk ik toch even verbaasd. Sully is gróót! Met hem kun je volgens mij eindeloos knuffelen. De andere wagens zijn ook allemaal prachtig. Het shownummer heb ik helaas niet kunnen zien, want mijn tijd in the magic kingdom was weer voorbij. Met pijn in het hart loop ik door Studio 1 naar Front Lot. Op ‘Place des Freres Lumiere’ ga ik nog bij de Studios Store naar binnen. Als fan van Disney muziek, moet ik natuurlijk wel het nieuwe album hebben van Mickey’s Magical Party. Dan is het echt tijd om te gaan. Ik neem afscheid van de Studios en loop naar het Disneyland Park.

Als ik weer op Town Square sta, kijk ik naar de klok. Nog een kwartiertje te gaan. Op m’n gemak loop ik naar Central Plaza. Lekker op een bankje zitten en genieten van het kasteel. Even geen ‘party time with Mickey’. Even helemaal niets.

Aan alle dromen komt uiteindelijk een einde. Zo ook aan deze magische droom. Langzaam loop ik door Main Street richting de uitgang. Alsof Mickey het heeft gemerkt, klinkt er net mijn favoriete nummer ‘Summer Magic’ uit de speakers van Main Street. Er verschijnt een brede smile op m’n gezicht.. Yep, Disney Magic!

Ik sluit af met de prachtige tekst uit ‘Believe…’, de show die Disneyland tijdens oudejaarsavond opvoert en die ik ooit nog eens live hoop te mogen mee maken!

“Now is the time to open your hart, believe in that magic, and remember those treasured moments, they are still there, deep within you, waiting to touch you once more”

In November keer ik weer terug naar ‘the place where dreams come true’. Dan is het weer tijd voor 4 dagen Disney’s Fairytale Christmas!

“Cherish the holidays forever, and always… believe!”


Acties

Information




%d bloggers op de volgende wijze: